Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
  • Szukaj


     

    Znalazłem 37 takich materiałów
    Mało znane/ zapomniane: Gigliato Aerosa – W 1993 roku japońskie studio stylistyczne Gigliato Design, założone sześć lat wcześniej przez Nobuo Nakamurę, pokazało swój drugi prototyp. Niespełna dwa lata potem podjęto zaawansowane prace nad modyfikacją samochodu i wprowadzeniu go do produkcji. Sportowy pojazd opracowano we współpracy z włoskim Lamborghini, którego inżynierowie odpowiedzialni byli za wszelkie kwestie techniczne, budowę i finalne dopracowanie modelu (wszystko uregulowane pisemną umową). Gotowe auto miało swoją premierę na salonie samochodowym w Genewie w 1997 roku. Nazwano je imieniem lekkim jak piórko - Aerosa.

Przód i profil auta stylistycznie nawiązywał do włoskich, sportowych aut tamtego okresu - grill i chowane światła od razu przywodzą na myśl Ferrari F355 oraz De Tomaso Guarę. Masywny tył nie wywoływał już żadnych skojarzeń - oryginalnie stylizowany zwraca uwagę przede wszystkim czterema końcówkami układu wydechowego oraz potężnym wylotem powietrza pociętym w kratkę. W wersji gotowej do produkcji cały przód znacznie przemodelowano, odkrywając reflektory, zmieniając kształt grilla i zderzaka a także dodając niewielkie spoilery po bokach. Z tyłu pas świateł zawijający się aż do nadkoli zastąpiono rzędem czterech okrągłych lamp a dwie rury wydechowe z każdej strony zamieniono w jedną o znacznie większej średnicy.

Do napędu Aerosy użyto silnik prosto z amerykańskiego Forda Mustanga. Jednostka V8 umieszczona centralnie napędzała poprzez 5-stopniową, ręczną przekładnię tylną oś. Silnik rozwijał moc 309 koni mechanicznych, choć niektóre źródła mówią też o 330, oraz maksymalny moment obrotowy 407 niutonometrów. Auto ważące tylko 1,3 tony miało osiągać setkę już po 4,9 sekundach, ale rozpędzać się do mało imponujących w tej klasie 261 km/h (F355, z którym miało konkurować osiągało wyniki 4,7 sekundy oraz 295 km/h).

Produkcja auta miała ruszyć w 1998 roku w fabryce Lamborghini. Samochód miał brać udział w wyścigach serii GT na całym globie i conajmniej próbować stanowić poważną konkurencję dla McLarenów F1 GTR oraz Porsche 911 GT1. W przypadku gdyby na torze miało pojawić się także wyścigowe Diablo Aerosa miałaby ustępować mu miejsca i nie startować w tym samym wyścigu. W początku 1998 roku zebrano pierwsze zamówienia a dwuosobowe coupe wyceniono na około 65 tysięcy dolarów. Wkrótce termin rozpoczęcia produkcji przesunięto na rok 1999, na którego początku według pierwotnych założeń samochody miały trafić już do klientów. Według nowego planu auto miało być produkowane w Anglii a następnie importowane przez Gigliato Design do Japonii.

Nie wszystko jednak poszło zgodnie z planem i Aerosa pozostała jedynie prototypem, stworzonym prawdopodobnie tylko w jednym egzemplarzu. Słuch o Gigliato Design także wkrótce zaginął...
    W 1993 roku japońskie studio stylistyczne Gigliato Design, założone sześć lat wcześniej przez Nobuo Nakamurę, pokazało swój drugi prototyp. Niespełna dwa lata potem podjęto zaawansowane prace nad modyfikacją samochodu i wprowadzeniu go do produkcji. Sportowy pojazd opracowano we współpracy z włoskim Lamborghini, którego inżynierowie odpowiedzialni byli za wszelkie kwestie techniczne, budowę i finalne dopracowanie modelu (wszystko uregulowane pisemną umową). Gotowe auto miało swoją premierę na salonie samochodowym w Genewie w 1997 roku. Nazwano je imieniem lekkim jak piórko - Aerosa.

    Przód i profil auta stylistycznie nawiązywał do włoskich, sportowych aut tamtego okresu - grill i chowane światła od razu przywodzą na myśl Ferrari F355 oraz De Tomaso Guarę. Masywny tył nie wywoływał już żadnych skojarzeń - oryginalnie stylizowany zwraca uwagę przede wszystkim czterema końcówkami układu wydechowego oraz potężnym wylotem powietrza pociętym w kratkę. W wersji gotowej do produkcji cały przód znacznie przemodelowano, odkrywając reflektory, zmieniając kształt grilla i zderzaka a także dodając niewielkie spoilery po bokach. Z tyłu pas świateł zawijający się aż do nadkoli zastąpiono rzędem czterech okrągłych lamp a dwie rury wydechowe z każdej strony zamieniono w jedną o znacznie większej średnicy.

    Do napędu Aerosy użyto silnik prosto z amerykańskiego Forda Mustanga. Jednostka V8 umieszczona centralnie napędzała poprzez 5-stopniową, ręczną przekładnię tylną oś. Silnik rozwijał moc 309 koni mechanicznych, choć niektóre źródła mówią też o 330, oraz maksymalny moment obrotowy 407 niutonometrów. Auto ważące tylko 1,3 tony miało osiągać setkę już po 4,9 sekundach, ale rozpędzać się do mało imponujących w tej klasie 261 km/h (F355, z którym miało konkurować osiągało wyniki 4,7 sekundy oraz 295 km/h).

    Produkcja auta miała ruszyć w 1998 roku w fabryce Lamborghini. Samochód miał brać udział w wyścigach serii GT na całym globie i conajmniej próbować stanowić poważną konkurencję dla McLarenów F1 GTR oraz Porsche 911 GT1. W przypadku gdyby na torze miało pojawić się także wyścigowe Diablo Aerosa miałaby ustępować mu miejsca i nie startować w tym samym wyścigu. W początku 1998 roku zebrano pierwsze zamówienia a dwuosobowe coupe wyceniono na około 65 tysięcy dolarów. Wkrótce termin rozpoczęcia produkcji przesunięto na rok 1999, na którego początku według pierwotnych założeń samochody miały trafić już do klientów. Według nowego planu auto miało być produkowane w Anglii a następnie importowane przez Gigliato Design do Japonii.

    Nie wszystko jednak poszło zgodnie z planem i Aerosa pozostała jedynie prototypem, stworzonym prawdopodobnie tylko w jednym egzemplarzu. Słuch o Gigliato Design także wkrótce zaginął...
    5 lutego 2014, 18:13 przez Chlodny (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Kombi nie musi być nudne – Peugeot 407 SW
V6 3.0l. 211KM 290Nm
0-100Km/h- 8.4
v-max 235Km/h
    Peugeot 407 SW
    V6 3.0l. 211KM 290Nm
    0-100Km/h- 8.4
    v-max 235Km/h
    4 lutego 2014, 14:19 przez patryk444 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj (5)
    Peugeot 407 – Nie było tu go jeszcze.
Jeden z bardziej wygodnych samochodów jakim kiedykolwiek jeździłem.
407
    Nie było tu go jeszcze.
    Jeden z bardziej wygodnych samochodów jakim kiedykolwiek jeździłem.
    407
    4 lutego 2014, 0:12 przez ~XXXkillerXXX | Do ulubionych | Skomentuj
    SSC-Shelby SuperCars a co to? – a To: Shelby SuperCars Inc. (SSC) – amerykańskie przedsiębiorstwo motoryzacyjne założone w 1999 roku przez Jeroda Shelby'ego. Siedziba firmy mieści się w West Richland, w pobliżu aglomeracji Tri-Cities w stanie Waszyngton. Firma specjalizuje się w produkcji samochodów sportowych. Flagowym jej modelem jest SSC Ultimate Aero TT, do niedawna najszybszy samochód świata (tytuł ten odebrał mu Bugatti Veyron Super Sport). Napędzany jest on przez podwójnie turbodoładowany silnik V8 o pojemności 6,35 litra, generuje on moc 1183 KM. A to własnie jest ich perełka: SSC Ultimate Aero TT – supersamochód produkowany przez amerykańską firmę Shelby Super Cars, jeden z najszybszych samochodów świata, w okresie od lipca 2010 do kwietnia 2013 najszybszym samochodem świata był Bugatti Veyron Super Sport.
Został zaprojektowany jako bezpośredni rywal dla Bugatti Veyrona, miał osiągać prędkość ponad 407 km/h oraz przyspieszać od 0 do 60 mil na godzinę (0-96 km/h) w czasie 2,78 s (wersja Ultimate Aero TT). SSC Aero powstał przy współpracy Jeroda Shelby'ego oraz Athana Aridasa, który przez siedem lat pracował nad jego projektem. Był to najszybszy produkowany seryjnie samochód, osiągający prędkość 412 km/h; wynik ten zmierzono 13 września 2007 w West Richland. W rezultacie, 9 października 2007 SSC Aero został uznany przez Księgę rekordów Guinnessa za najszybszy produkowany seryjnie samochód świata.
W 2010 Bugatti Veyron odzyskał miano najszybszego samochodu produkowanego seryjnie. Dzięki specjalnej wersji nazwanej Super Sport która osiąga moc 1200 KM samochód osiągnął na torze prędkość 431 km/h. Prędkość wpisana została do Księgi Rekordów Guinnessa. Lecz tytuł ten został mu odebrany ze względu na wyłączenie elektronicznego ogranicznika prędkości, które nie jest możliwe w wersji dla zwykłych nabywców.
Dostępna jest także wersja Ultimate Aero, o lepszych osiągach od bazowego Aero. Według różnych źródeł, powstać ma jedynie 25 sztuk modelu. Podstawowa wersja Aero, której produkcji zaprzestano w 2008 roku kosztowała 239 000 USD, wariant Ultimate Aero to już wydatek rzędu 620 000 USD (stan na rok 2008).
    A To: Shelby SuperCars Inc. (SSC) – amerykańskie przedsiębiorstwo motoryzacyjne założone w 1999 roku przez Jeroda Shelby'ego. Siedziba firmy mieści się w West Richland, w pobliżu aglomeracji Tri-Cities w stanie Waszyngton. Firma specjalizuje się w produkcji samochodów sportowych. Flagowym jej modelem jest SSC Ultimate Aero TT, do niedawna najszybszy samochód świata (tytuł ten odebrał mu Bugatti Veyron Super Sport). Napędzany jest on przez podwójnie turbodoładowany silnik V8 o pojemności 6,35 litra, generuje on moc 1183 KM. A to własnie jest ich perełka: SSC Ultimate Aero TT – supersamochód produkowany przez amerykańską firmę Shelby Super Cars, jeden z najszybszych samochodów świata, w okresie od lipca 2010 do kwietnia 2013 najszybszym samochodem świata był Bugatti Veyron Super Sport.
    Został zaprojektowany jako bezpośredni rywal dla Bugatti Veyrona, miał osiągać prędkość ponad 407 km/h oraz przyspieszać od 0 do 60 mil na godzinę (0-96 km/h) w czasie 2,78 s (wersja Ultimate Aero TT). SSC Aero powstał przy współpracy Jeroda Shelby'ego oraz Athana Aridasa, który przez siedem lat pracował nad jego projektem. Był to najszybszy produkowany seryjnie samochód, osiągający prędkość 412 km/h; wynik ten zmierzono 13 września 2007 w West Richland. W rezultacie, 9 października 2007 SSC Aero został uznany przez Księgę rekordów Guinnessa za najszybszy produkowany seryjnie samochód świata.
    W 2010 Bugatti Veyron odzyskał miano najszybszego samochodu produkowanego seryjnie. Dzięki specjalnej wersji nazwanej Super Sport która osiąga moc 1200 KM samochód osiągnął na torze prędkość 431 km/h. Prędkość wpisana została do Księgi Rekordów Guinnessa. Lecz tytuł ten został mu odebrany ze względu na wyłączenie elektronicznego ogranicznika prędkości, które nie jest możliwe w wersji dla zwykłych nabywców.
    Dostępna jest także wersja Ultimate Aero, o lepszych osiągach od bazowego Aero. Według różnych źródeł, powstać ma jedynie 25 sztuk modelu. Podstawowa wersja Aero, której produkcji zaprzestano w 2008 roku kosztowała 239 000 USD, wariant Ultimate Aero to już wydatek rzędu 620 000 USD (stan na rok 2008).
    12 stycznia 2014, 16:02 przez AwesomeMuscule (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Mazda RX-3 (Savanna) – "Watch me fly". "Party like a Rockstar". Klimatyczna Mazda. I to nie byle jaka, pod maską ma silnik Wankla z trzema rotorami (20B), raczej był modyfikowany, ale brak informacji o parametrach, jednak seryjny silnik ma 300 KM i 407 Nm, a masa seryjnego samochodu to... ledwie 885 kg! Fotka pochodzi z wyścigu Barbados Auto Racing League. Tutaj jest film: http://www.youtube.com/watch?v=OuY2cjiYq2k&hd=1
    "Watch me fly". "Party like a Rockstar". Klimatyczna Mazda. I to nie byle jaka, pod maską ma silnik Wankla z trzema rotorami (20B), raczej był modyfikowany, ale brak informacji o parametrach, jednak seryjny silnik ma 300 KM i 407 Nm, a masa seryjnego samochodu to... ledwie 885 kg! Fotka pochodzi z wyścigu Barbados Auto Racing League. Tutaj jest film: http://www.youtube.com/watch?v=OuY2cjiYq2k&hd=1
    Moskwicz 407 –
    19 października 2013, 16:26 przez albert20081 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Źródło:

    Własne

    Peugeot 504 - Klasyk jakiego nie znacie – Był to średniej wielkości samochód rodzinny, produkowany przez Francuzów w latach 1968 – 1983. Czyli w prostej linii pra-pradziadek dzisiejszych 407. Miał jednak coś, co bardzo lubimy… napęd na tylną oś.
Peugeota 504, jako następcę 404 stworzono pod koniec lat 60-tych. Standardowym nadwoziem był sedan, w 1969 roku dołączyły do niego 2-drzwiowe coupe i cabrio, a rok później – kombi. Jako ciekawostkę można dodać, że podobnie do Renault 4 – również ten pojazd wypuszczano w wersji pick-up. Do tego szeroka gama silników: począwszy od 83-konnej jednostki 1.8 litra, poprzez trzy różne diesle, aż po 2.7 V6 występujące w wersji Coupe i Cabrio. Peugeota można było kupić z ośmioma różnymi silnikami, których moc to od 57 KM, aż do 138 KM. Pick-up był dwuosobowy, a specjalna wersja Familliale na bazie kombi – oferowała przestrzeń aż dla siedmiu pasażerów. 504 to wytrzymała konstrukcja. Dziś, samochód ten jest bardzo popularny jako ‘afrykańska taksówka’ – właśnie ze względu na swą niezawodność, dobre właściwości jezdne w terenie… i dlatego produkowano je w Nigerii aż do 2005 roku! (Podobno nadal można kupić fabrycznie nowego Peugeota 504, jednak oferuje je jedynie Peugeot Nigeria i Peugeot Kenya). W Polsce samochód był rozpowszechniony przez Edwarda Gierka i jego ekipę rządzącą. Sekretarz był miłośnikiem francuskiej motoryzacji, sprowadził więc kilka sztuk 504, który służył jako pojazd dygnitarzy. Podobno był bardzo komfortowy – stał się obiektem westchnień ludzi którzy jeździli wtedy Syrenami czy Maluchami.   

Nikt z Peugeota 504 nie budował zabawki do driftu, ale gdyby ktoś jednak się pokusił…
    Był to średniej wielkości samochód rodzinny, produkowany przez Francuzów w latach 1968 – 1983. Czyli w prostej linii pra-pradziadek dzisiejszych 407. Miał jednak coś, co bardzo lubimy… napęd na tylną oś.
    Peugeota 504, jako następcę 404 stworzono pod koniec lat 60-tych. Standardowym nadwoziem był sedan, w 1969 roku dołączyły do niego 2-drzwiowe coupe i cabrio, a rok później – kombi. Jako ciekawostkę można dodać, że podobnie do Renault 4 – również ten pojazd wypuszczano w wersji pick-up. Do tego szeroka gama silników: począwszy od 83-konnej jednostki 1.8 litra, poprzez trzy różne diesle, aż po 2.7 V6 występujące w wersji Coupe i Cabrio. Peugeota można było kupić z ośmioma różnymi silnikami, których moc to od 57 KM, aż do 138 KM. Pick-up był dwuosobowy, a specjalna wersja Familliale na bazie kombi – oferowała przestrzeń aż dla siedmiu pasażerów. 504 to wytrzymała konstrukcja. Dziś, samochód ten jest bardzo popularny jako ‘afrykańska taksówka’ – właśnie ze względu na swą niezawodność, dobre właściwości jezdne w terenie… i dlatego produkowano je w Nigerii aż do 2005 roku! (Podobno nadal można kupić fabrycznie nowego Peugeota 504, jednak oferuje je jedynie Peugeot Nigeria i Peugeot Kenya). W Polsce samochód był rozpowszechniony przez Edwarda Gierka i jego ekipę rządzącą. Sekretarz był miłośnikiem francuskiej motoryzacji, sprowadził więc kilka sztuk 504, który służył jako pojazd dygnitarzy. Podobno był bardzo komfortowy – stał się obiektem westchnień ludzi którzy jeździli wtedy Syrenami czy Maluchami.

    Nikt z Peugeota 504 nie budował zabawki do driftu, ale gdyby ktoś jednak się pokusił…
    22 sierpnia 2013, 14:54 przez xDEMON93x (PW) | Do ulubionych | Skomentuj (2)
    Moje 407 (na letnich felgach) –
    18 sierpnia 2013, 10:14 przez ~emesz87 | Do ulubionych | Skomentuj
    Źródło:

    własne

    Moje 407 –
    5 maja 2013, 17:08 przez ~emesz87 | Do ulubionych | Skomentuj (2)
    Źródło:

    Własne

    Moskwicz 407 – 4 drzwiowy sedan produkowany w Moskwie przez MZMA w latach 1958–1963. Posiadał silnik górnozaworowy R4 o pojemności 1358 cm³ osiągający moc 45 KM. Wyposażony był w skrzynie trójstopniową a od 1960 czterostopniową. Były też bardzo podobne modele 402, 403 oraz 410 który posiadał napęd 4x4.
    4 drzwiowy sedan produkowany w Moskwie przez MZMA w latach 1958–1963. Posiadał silnik górnozaworowy R4 o pojemności 1358 cm³ osiągający moc 45 KM. Wyposażony był w skrzynie trójstopniową a od 1960 czterostopniową. Były też bardzo podobne modele 402, 403 oraz 410 który posiadał napęd 4x4.
    10 kwietnia 2013, 16:49 przez bizek93 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj