Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
  • Szukaj


     

    Znalazłem 469 takich materiałów
    Koenigsegg One:1 – Hipersamochód zaprojektowany przez szwedzką firmę Koenigsegg, zbudowany w celu pobicia rekordu prędkości maksymalnej samochodu produkowanego seryjnie. Nazwa tego modelu pochodzi od dwóch parametrów technicznych: stosunku mocy do masy, który wynosi dokładnie 1:1 (1 koń mechaniczny mocy przypada na 1 kilogram masy pojazdu) oraz mocy silnika, wynoszącej 1 megawat. Umieszczone w samochodzie 5,1-litrowe V8 jest w stanie generować moc maksymalną 1360 KM oraz moment obrotowy 1371 Nm. Samochód osiąga prędkość 100 km/h w 2,6 sekund, 300 km/h w 12 sekund oraz 400 km/h w 20 sekund. Prędkość maksymalna One:1 wynosi ponad 450 km/h.
    Hipersamochód zaprojektowany przez szwedzką firmę Koenigsegg, zbudowany w celu pobicia rekordu prędkości maksymalnej samochodu produkowanego seryjnie. Nazwa tego modelu pochodzi od dwóch parametrów technicznych: stosunku mocy do masy, który wynosi dokładnie 1:1 (1 koń mechaniczny mocy przypada na 1 kilogram masy pojazdu) oraz mocy silnika, wynoszącej 1 megawat. Umieszczone w samochodzie 5,1-litrowe V8 jest w stanie generować moc maksymalną 1360 KM oraz moment obrotowy 1371 Nm. Samochód osiąga prędkość 100 km/h w 2,6 sekund, 300 km/h w 12 sekund oraz 400 km/h w 20 sekund. Prędkość maksymalna One:1 wynosi ponad 450 km/h.
    Mitsubishi Lancer Evolution X – Sportowy samochód osobowy produkowany przez japońską markę Mitsubishi w latach 1992-2015. Pierwsza generacja Mitsubishi Lancera pojawiła się na rynku w 1973 roku, a w Europie w 1974 roku. Firma, zachęcona sukcesami większego brata Lancera – Galanta VR-4 na trasach rajdowych, w roku 1990 zdecydowała się na produkcję zupełnie nowego auta, tym nowym samochodem został Lancer Evolution. Pierwszy Lancer Evolution (Evo I) o nadwoziu oznaczonym jako CD9A pojawił się w 1992 roku. Był to samochód zaprojektowany jako baza dla przyszłej wersji rajdowej Lancera, dlatego wyprodukowano jedynie 5000 egzemplarzy. Dziesiąta i ostatnia generacja - Evo X pojawiła się pod koniec 2007 roku. Firma Mitsubishi wprowadziła zmianę nazwy samochodu, z której usunięta została liczba – najnowsza wersja, inaczej niż poprzednie, nie nazywa się Lancer EVO X, a po prostu Lancer EVO, lecz ta zmiana nie dotyczy Japonii i Wielkiej Brytanii, tam pozostawiono X w nazwie. Nowy model cechuje się zwiększoną masą, większym komfortem jazdy i lepszym wyposażeniem do wyboru. Na rynku są dostępne wersje GSR MT, GSR MT, MR SST oraz FQ-400 i FQ-440 (przeznaczona wyłącznie na rynek brytyjski) – posiadające odpowiednio 295, 360, 295 oraz 400 KM. W kwietniu 2014 koncern Mitsubishi zapowiedział koniec produkcji. Przez 22 lata produkcji sprzedano 250,000 egzemplarzy, większość z nich (92,000) sprzedano na rynku japońskim.
    Sportowy samochód osobowy produkowany przez japońską markę Mitsubishi w latach 1992-2015. Pierwsza generacja Mitsubishi Lancera pojawiła się na rynku w 1973 roku, a w Europie w 1974 roku. Firma, zachęcona sukcesami większego brata Lancera – Galanta VR-4 na trasach rajdowych, w roku 1990 zdecydowała się na produkcję zupełnie nowego auta, tym nowym samochodem został Lancer Evolution. Pierwszy Lancer Evolution (Evo I) o nadwoziu oznaczonym jako CD9A pojawił się w 1992 roku. Był to samochód zaprojektowany jako baza dla przyszłej wersji rajdowej Lancera, dlatego wyprodukowano jedynie 5000 egzemplarzy. Dziesiąta i ostatnia generacja - Evo X pojawiła się pod koniec 2007 roku. Firma Mitsubishi wprowadziła zmianę nazwy samochodu, z której usunięta została liczba – najnowsza wersja, inaczej niż poprzednie, nie nazywa się Lancer EVO X, a po prostu Lancer EVO, lecz ta zmiana nie dotyczy Japonii i Wielkiej Brytanii, tam pozostawiono X w nazwie. Nowy model cechuje się zwiększoną masą, większym komfortem jazdy i lepszym wyposażeniem do wyboru. Na rynku są dostępne wersje GSR MT, GSR MT, MR SST oraz FQ-400 i FQ-440 (przeznaczona wyłącznie na rynek brytyjski) – posiadające odpowiednio 295, 360, 295 oraz 400 KM. W kwietniu 2014 koncern Mitsubishi zapowiedział koniec produkcji. Przez 22 lata produkcji sprzedano 250,000 egzemplarzy, większość z nich (92,000) sprzedano na rynku japońskim.
    Toyota Supra – Piąta generacja Toyoty Supra zadebiutowała 14 stycznia 2019 roku podczas North American International Auto Show w Detroit.

Auto swój wygląd czerpie z koncepcyjnego modelu FT-01 z 2014 roku jednak został on dostosowany do wymogów aut produkcyjnych. Linie zostały nieco uspokojone oraz uproszczone, a wnętrze jest znacznie praktyczniejsze. Większość technologii czerpie z bliźniaczego BMW Z4, na którym bazuje. We wnętrzu możemy zobaczyć podobny wyświetlacz zamiast tradycyjnych zegarów, tę samą gałkę skrzyni biegów, czy podobny system inforozrywki.

Początkowo model dostępny jest wyłącznie z jednym silnikiem i jest nim 3-litrowa jednostka R6 od BMW o mocy 340 KM i 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Napęd przekazywany jest wyłącznie na tylną oś za pośrednictwem 8-biegowej automatycznej skrzyni biegów.

Auto swój wygląd czerpie z koncepcyjnego modelu FT-01 z 2014 roku jednak został on dostosowany do wymogów aut produkcyjnych. Linie zostały nieco uspokojone oraz uproszczone, a wnętrze jest znacznie praktyczniejsze. Większość technologii czerpie z bliźniaczego BMW Z4, na którym bazuje. We wnętrzu możemy zobaczyć podobny wyświetlacz zamiast tradycyjnych zegarów, tę samą gałkę skrzyni biegów, czy podobny system inforozrywki.

Początkowo model dostępny jest wyłącznie z jednym silnikiem i jest nim 3-litrowa jednostka R6 od BMW o mocy 340 KM i 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Napęd przekazywany jest wyłącznie na tylną oś za pośrednictwem 8-biegowej automatycznej skrzyni biegów.

 Zainteresowani mogą składać zamówienia i po wpłaceniu zaliczki dołączyć do klubu Supra 900. Pierwszy egzemplarz Toyoty Supry 5. generacji zjechał z linii produkcyjnej w marcu 2019 roku

W marcu 2020 roku weszła do sprzedaży wersja z 2-litrowym silnikiem turbo z turbosprężarką typu twin-scroll. Silnik ma moc 258 KM (190 kW) i maksymalny moment obrotowy 400 Nm. Rozpędza się od 0 do 100 km/h w 5,2 s. Maksymalna prędkość to 250 km/h. Emisja CO2 wg WLTP to 156 do 172 g/km. Silnik sparowany jest z 8-biegową automatyczną skrzynią ZF
    Piąta generacja Toyoty Supra zadebiutowała 14 stycznia 2019 roku podczas North American International Auto Show w Detroit.

    Auto swój wygląd czerpie z koncepcyjnego modelu FT-01 z 2014 roku jednak został on dostosowany do wymogów aut produkcyjnych. Linie zostały nieco uspokojone oraz uproszczone, a wnętrze jest znacznie praktyczniejsze. Większość technologii czerpie z bliźniaczego BMW Z4, na którym bazuje. We wnętrzu możemy zobaczyć podobny wyświetlacz zamiast tradycyjnych zegarów, tę samą gałkę skrzyni biegów, czy podobny system inforozrywki.

    Początkowo model dostępny jest wyłącznie z jednym silnikiem i jest nim 3-litrowa jednostka R6 od BMW o mocy 340 KM i 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Napęd przekazywany jest wyłącznie na tylną oś za pośrednictwem 8-biegowej automatycznej skrzyni biegów.

    Auto swój wygląd czerpie z koncepcyjnego modelu FT-01 z 2014 roku jednak został on dostosowany do wymogów aut produkcyjnych. Linie zostały nieco uspokojone oraz uproszczone, a wnętrze jest znacznie praktyczniejsze. Większość technologii czerpie z bliźniaczego BMW Z4, na którym bazuje. We wnętrzu możemy zobaczyć podobny wyświetlacz zamiast tradycyjnych zegarów, tę samą gałkę skrzyni biegów, czy podobny system inforozrywki.

    Początkowo model dostępny jest wyłącznie z jednym silnikiem i jest nim 3-litrowa jednostka R6 od BMW o mocy 340 KM i 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Napęd przekazywany jest wyłącznie na tylną oś za pośrednictwem 8-biegowej automatycznej skrzyni biegów.

    Zainteresowani mogą składać zamówienia i po wpłaceniu zaliczki dołączyć do klubu Supra 900. Pierwszy egzemplarz Toyoty Supry 5. generacji zjechał z linii produkcyjnej w marcu 2019 roku

    W marcu 2020 roku weszła do sprzedaży wersja z 2-litrowym silnikiem turbo z turbosprężarką typu twin-scroll. Silnik ma moc 258 KM (190 kW) i maksymalny moment obrotowy 400 Nm. Rozpędza się od 0 do 100 km/h w 5,2 s. Maksymalna prędkość to 250 km/h. Emisja CO2 wg WLTP to 156 do 172 g/km. Silnik sparowany jest z 8-biegową automatyczną skrzynią ZF
    Dawid Lamik stał się legendą w momencie kiedy "pojechał" legendę i pobił 12 letni rekord Polski, który dzierżył Witold Karałow.
    Opel Corsa A z mocą ponad 1100 HP który w 9 sekund rozpędza się do 260 km/h na odcinku 400 metrów jest w pierwszej trójce najszybszych Opli Corsa w Europie.
    8 maja 2022, 12:15 przez ~KukiRTC | Do ulubionych | Skomentuj
    Źródło:

    RedTurboChannel

    Przejechałem 700km za kierownicą najnowszego Audi RS3 i mówię w najnowszym vlogu jak jest. Zaprasza się!

    S P E C K A:
    Kolor: Kyalami Grün
    Silnik: 2,5 litra
    Turbo: tak
    Gary: 5
    Moc: 400PS
    Moment: 500Nm
    0-100 w 3.8s
    Vmax: 290km/h
    Hamulce: ceramika
    Koła: 265 | 30 | R19 | przód
    Opony: Michelin Pilot Alpin 5 (zima)
    Ceny: od 292 400 zł brutto
    Testowany: ok 420 000 zł brutto
    Nuburgring: 7:40,748
    26 kwietnia 2022, 11:05 przez Folley96 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Ferrari Enzo – Hipersamochód produkowany przez włoską markę Ferrari w latach 2002–2004, zaprezentowany został po raz pierwszy podczas Międzynarodowych Targów Paryskich w 2003 roku. Został nazwany na cześć założyciela firmy - Enzo Ferrariego. Koncern Ferrari planował zaprezentować nowy model w 2007 roku, który tym razem miał zostać nazwany F60, jednak plany się nie spełniły. Do napędu Enzo użyto sześciolitrowego V12 o mocy 660 KM i momencie obrotowym 657 Nm. Podczas testów na włoskim owalnym torze w Nardo Enzo osiągnęło prędkość 355 km/h, czyli o 5 km/h większą od podawanej przez producenta. Przyspieszenie 0-100 km/h zajmowało 3,3 sekundy. Łącznie powstało 400 egzemplarzy Enzo.
    Hipersamochód produkowany przez włoską markę Ferrari w latach 2002–2004, zaprezentowany został po raz pierwszy podczas Międzynarodowych Targów Paryskich w 2003 roku. Został nazwany na cześć założyciela firmy - Enzo Ferrariego. Koncern Ferrari planował zaprezentować nowy model w 2007 roku, który tym razem miał zostać nazwany F60, jednak plany się nie spełniły. Do napędu Enzo użyto sześciolitrowego V12 o mocy 660 KM i momencie obrotowym 657 Nm. Podczas testów na włoskim owalnym torze w Nardo Enzo osiągnęło prędkość 355 km/h, czyli o 5 km/h większą od podawanej przez producenta. Przyspieszenie 0-100 km/h zajmowało 3,3 sekundy. Łącznie powstało 400 egzemplarzy Enzo.
    Lamborghini 400 GT – Sportowe 4-osobowe coupe produkowane przez włoską firmę Lamborghini w latach 1966-1967 jako następca 350 GT. Samochód zaprezentowano po raz pierwszy w marcu 1966 roku w Genewie. W 1966 Lamborghini zaprezentowało Miurę P400, która posiadała doskonały silnik o pojemności 3,9 l, więc Lamborghini zastosowało ciekawy chwyt marketingowy. Silnik i skrzynię biegów z Miury zamontowano w 350 GT, tworząc w ten sposób 400 GT, które zostało zaprezentowane wraz z Miurą. Rama, nadwozie i wnętrze pochodzą prosto od 350 GT. 20 egzemplarzy 400 GT sprzedano ze stalowym nadwoziem, a ostatnie 3 sztuki posiadały całkowicie aluminiowe nadwozia Superleggera. Oferowały znacznie lepsze możliwości, jednak były niemal dwukrotnie droższe od stalowego 400 GT. Silnik pochodzący z Lamborghini Miury to V12 o pojemności 3,9 l wytwarzające moc 324 KM i moment obrotowy 355 Nm. Prędkość maksymalna wynosi 249 km/h, a przyspieszenie 0-100 km/h zajmuje 6,6 sekund.
    Sportowe 4-osobowe coupe produkowane przez włoską firmę Lamborghini w latach 1966-1967 jako następca 350 GT. Samochód zaprezentowano po raz pierwszy w marcu 1966 roku w Genewie. W 1966 Lamborghini zaprezentowało Miurę P400, która posiadała doskonały silnik o pojemności 3,9 l, więc Lamborghini zastosowało ciekawy chwyt marketingowy. Silnik i skrzynię biegów z Miury zamontowano w 350 GT, tworząc w ten sposób 400 GT, które zostało zaprezentowane wraz z Miurą. Rama, nadwozie i wnętrze pochodzą prosto od 350 GT. 20 egzemplarzy 400 GT sprzedano ze stalowym nadwoziem, a ostatnie 3 sztuki posiadały całkowicie aluminiowe nadwozia Superleggera. Oferowały znacznie lepsze możliwości, jednak były niemal dwukrotnie droższe od stalowego 400 GT. Silnik pochodzący z Lamborghini Miury to V12 o pojemności 3,9 l wytwarzające moc 324 KM i moment obrotowy 355 Nm. Prędkość maksymalna wynosi 249 km/h, a przyspieszenie 0-100 km/h zajmuje 6,6 sekund.
    22 kwietnia 2022, 15:55 przez Folley96 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Ferrari 360 Modena – Supersamochód klasy średniej produkowany przez włoską markę Ferrari w latach 1999-2005. 360 zostało zaprojektowane przez Pininfarinę i po raz pierwszy zaprezentowane podczas Geneva Motor Show w 1999 roku, jednocześnie zastępując Ferrari F355. Samochód był najlepiej sprzedającym się Ferrari. Podczas pięciu lat w sumie wyprodukowano ponad 16 tysięcy egzemplarzy. Podobnie jak w przypadku kilku innych Ferrari, oznaczenie odnosi się do pojemność silnika wynoszącej 3,6 l. Samochód można kupić w wersji Modena - coupe produkowane w latach 1999-2005, Spider - roadster produkowany w latach 2000-2005 oraz Challenge Stradale produkowane w latach 2004-2005. Do napędu 360 Modena użyto V8 o pojemności 3,6 l, które wytwarza moc maksymalną 400 KM i moment obrotowy 373 Nm. Samochód osiąga prędkość maksymalną 298 km/h, a osiągnięcie 100 km/h zajmuje 4,3 sekundy.
    Supersamochód klasy średniej produkowany przez włoską markę Ferrari w latach 1999-2005. 360 zostało zaprojektowane przez Pininfarinę i po raz pierwszy zaprezentowane podczas Geneva Motor Show w 1999 roku, jednocześnie zastępując Ferrari F355. Samochód był najlepiej sprzedającym się Ferrari. Podczas pięciu lat w sumie wyprodukowano ponad 16 tysięcy egzemplarzy. Podobnie jak w przypadku kilku innych Ferrari, oznaczenie odnosi się do pojemność silnika wynoszącej 3,6 l. Samochód można kupić w wersji Modena - coupe produkowane w latach 1999-2005, Spider - roadster produkowany w latach 2000-2005 oraz Challenge Stradale produkowane w latach 2004-2005. Do napędu 360 Modena użyto V8 o pojemności 3,6 l, które wytwarza moc maksymalną 400 KM i moment obrotowy 373 Nm. Samochód osiąga prędkość maksymalną 298 km/h, a osiągnięcie 100 km/h zajmuje 4,3 sekundy.
    27 kwietnia 2022, 20:41 przez AwokadoOo (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Lotus 49 – Samochód wyścigowy, zaprojektowany w 1967 roku przez Colina Chapmana i Maurice'a Philippe'a i skonstruowany przez Team Lotus. Samochód zawierał wiele rewolucyjnych rozwiązań, przyczynił się także do zdobycia czterech tytułów mistrza świata . Po nieudanym dla Lotusa sezonie 1966, w którym zespół eksperymentował między innymi z silnikiem BRM H16, Colin Chapman bardzo chciał znaleźć nowy silnik. Skontaktował się z Keithem Duckworthem, który wraz z Mikiem Costinem i Billem Brownem modyfikował silniki Forda dla niższych formuł wyścigowych. Duckworth wyjawił, że zaprojektowanie, zbudowanie i utrzymanie pięciu silników odpowiednich dla Formuły 1 silnika będzie kosztować około sto tysięcy funtów na sezon. Wybrano silnik V8, chociaż wielu zewnętrznych ekspertów uważało, że lepszym rozwiązaniem byłby silnik V12. Główne połączenie między silnikiem i podwoziem stanowiły dwie śruby rozmieszczone 9 cali od siebie na dole aluminiowego monocoque'u wraz z dodatkowymi połączeniami na wzmocnionych pokrywach rozrządu. Silnik był częścią nośną podwozia, co było możliwe dzięki jego zwartości oraz sztywności bloku. Moc maksymalna wynosiła 400 KM przez co Lotus 49 osiągał prędkość maksymalną 320 km/h. Lotus 49 był używany przez zespół przez cztery sezony w latach 1967-1970, stając się pierwszym samochodem Formuły 1 pomalowanym w barwy sponsora oraz ewoluując w wersję "B", wyposażoną w zintegrowane z nadwoziem spojlery – pierwsze takie rozwiązanie w Formule 1. W sezonie 1968 roku Graham Hill zdobył tytuł mistrza świata Formuły 1 w Lotusie 49, lecz Jim Clark zginął w wyścigu Formuły 2. W sezonie 1970 roku austriacki kierowca Jochen Rindt prowadząc Lotusa 49 wygrał Grand Prix Monako 1970, co przyczyniło się do zdobycia przez niego zwycięstwa sezonu 1970.
    Samochód wyścigowy, zaprojektowany w 1967 roku przez Colina Chapmana i Maurice'a Philippe'a i skonstruowany przez Team Lotus. Samochód zawierał wiele rewolucyjnych rozwiązań, przyczynił się także do zdobycia czterech tytułów mistrza świata . Po nieudanym dla Lotusa sezonie 1966, w którym zespół eksperymentował między innymi z silnikiem BRM H16, Colin Chapman bardzo chciał znaleźć nowy silnik. Skontaktował się z Keithem Duckworthem, który wraz z Mikiem Costinem i Billem Brownem modyfikował silniki Forda dla niższych formuł wyścigowych. Duckworth wyjawił, że zaprojektowanie, zbudowanie i utrzymanie pięciu silników odpowiednich dla Formuły 1 silnika będzie kosztować około sto tysięcy funtów na sezon. Wybrano silnik V8, chociaż wielu zewnętrznych ekspertów uważało, że lepszym rozwiązaniem byłby silnik V12. Główne połączenie między silnikiem i podwoziem stanowiły dwie śruby rozmieszczone 9 cali od siebie na dole aluminiowego monocoque'u wraz z dodatkowymi połączeniami na wzmocnionych pokrywach rozrządu. Silnik był częścią nośną podwozia, co było możliwe dzięki jego zwartości oraz sztywności bloku. Moc maksymalna wynosiła 400 KM przez co Lotus 49 osiągał prędkość maksymalną 320 km/h. Lotus 49 był używany przez zespół przez cztery sezony w latach 1967-1970, stając się pierwszym samochodem Formuły 1 pomalowanym w barwy sponsora oraz ewoluując w wersję "B", wyposażoną w zintegrowane z nadwoziem spojlery – pierwsze takie rozwiązanie w Formule 1. W sezonie 1968 roku Graham Hill zdobył tytuł mistrza świata Formuły 1 w Lotusie 49, lecz Jim Clark zginął w wyścigu Formuły 2. W sezonie 1970 roku austriacki kierowca Jochen Rindt prowadząc Lotusa 49 wygrał Grand Prix Monako 1970, co przyczyniło się do zdobycia przez niego zwycięstwa sezonu 1970.
    25 kwietnia 2022, 23:08 przez AwokadoOo (PW) | Do ulubionych | Skomentuj