Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
  • Szukaj


     

    Znalazłem 111 takich materiałów
    Maserati 5000 GT "Scià di Persia" – W 1958 Szachinszach Perski skontaktował się z Maserati, żeby zamówić " najszybszy samochód na świecie". Maserati zlecił nadwozie Carrozzerii Toruing. Jako baza zostało użyte podwozie z 3500GT, ale z nowym silnikiem 5000 V8 pochodzący od wyścigówki 450S. To jest pierwszy egzemplarz z serii 5000 GT, powstały kolejne 33. Nadwozia, tak jak z pierwszym egzemplarzem, były produkowane były przez różne firmy trudniące się ich projektowaniem (np. Carrozzeria Touring, Carrozzeria Allemano, Pietro Frua, Carrozzeria Monterosa, Pininfarina, Ghia, Michelotti czy Bertone). 

Silnik: V8, DOHC, 4948cc, 325KM
V max: 260 Km/h
    W 1958 Szachinszach Perski skontaktował się z Maserati, żeby zamówić " najszybszy samochód na świecie". Maserati zlecił nadwozie Carrozzerii Toruing. Jako baza zostało użyte podwozie z 3500GT, ale z nowym silnikiem 5000 V8 pochodzący od wyścigówki 450S. To jest pierwszy egzemplarz z serii 5000 GT, powstały kolejne 33. Nadwozia, tak jak z pierwszym egzemplarzem, były produkowane były przez różne firmy trudniące się ich projektowaniem (np. Carrozzeria Touring, Carrozzeria Allemano, Pietro Frua, Carrozzeria Monterosa, Pininfarina, Ghia, Michelotti czy Bertone).

    Silnik: V8, DOHC, 4948cc, 325KM
    V max: 260 Km/h
    13 września 2014, 15:02 przez Italianiec (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Źródło:

    własne

    Zapinam! – Zapinanie pasów bezpieczeństwa to nie wstyd, robimy to dla własnego bezpieczeństwa. Pilnujmy aby pasażerowie na naszym pokładzie również je zapinali... 

Po raz pierwszy pasy bezpieczeństwa w samolotach zastosowano w latach 20. XX wieku, zaś w pojazdach samochodowych w latach 50-tych (w 1955 roku Ford wprowadził je do seryjnej produkcji, ale zakończyło się to klapą; następnie w 1958 roku Volvo - już z powodzeniem - wprowadziło pasy biodrowo - ramienne).
Dodawajcie swoje zdjęcia w zapiętych pasach- pokażcie że to nie wstyd!
    Zapinanie pasów bezpieczeństwa to nie wstyd, robimy to dla własnego bezpieczeństwa. Pilnujmy aby pasażerowie na naszym pokładzie również je zapinali...

    Po raz pierwszy pasy bezpieczeństwa w samolotach zastosowano w latach 20. XX wieku, zaś w pojazdach samochodowych w latach 50-tych (w 1955 roku Ford wprowadził je do seryjnej produkcji, ale zakończyło się to klapą; następnie w 1958 roku Volvo - już z powodzeniem - wprowadziło pasy biodrowo - ramienne).
    Dodawajcie swoje zdjęcia w zapiętych pasach- pokażcie że to nie wstyd!
    5 września 2014, 12:24 przez Merolek (PW) | Do ulubionych | Skomentuj (52)
    Źródło:

    zdjęcie mojego autorstwa

    Trudne początki Škody 4x4 – W 1958 roku czechosłowacka Komisja Transportu Ministerstwa Rolnictwa zleciła Škodzie opracowanie małego pojazdu wielozadaniowego o podwyższonych parametrach terenowych. Ta obiecująca konstrukcja pozostała ostatecznie w fazie prototypu.

Brak pojazdu 4x4 dawał się odczuwać nie tylko w czechosłowackim sektorze rolniczym czy leśnym, ale również w energetyce, geodezji czy też w miejscach, gdzie utwardzone drogi były dopiero pieśnią przyszłości. Prace przygotowawcze nabrały tempa u schyłku 1960 roku, gdy do listy potencjalnie zainteresowanych praktycznym wykorzystaniem pojazdu dołączyło Ministerstwo Obrony. W pierwszych tygodniach roku 1961 określono wymagane parametry przyszłej konstrukcji: maksymalną prostotę i niezawodność, ładowność ok. 900 kg, wytrzymałość w warunkach terenowych i, co najważniejsze, możliwie duży zakres unifikacji części i podzespołów z seryjnie wytwarzanym modelem Š1202 i właśnie opracowywanym Š1203.

Projekt nabierał kształtów w mateczniku marki – zakładach AZNP Mladá Boleslav, jednak na miejsce przyszłej produkcji wytypowano zakład zewnętrzny – znaną miłośnikom motocykli – fabrykę ČZ Strakonice. Trzy prototypy Š998 ukończono w rekordowym tempie, w marcu 1962 roku. Dwa z nich przekazano do Strakonic, w celu opracowania linii technologicznej, trzeci poddano wyczerpującym, 200-dniowym testom na łącznym dystansie 30 tysięcy kilometrów. Kolejne próby przeprowadziło wojsko na jednym z poligonów, konfrontując egzemplarz przedprodukcyjny z wykorzystywanym powszechnie GAZ-em 69. W międzyczasie, kod prototypu uzupełniono roboczym oznaczeniem Agromobil.

Z dość niejednoznacznych przyczyn, ta obiecująca konstrukcja pozostała ostatecznie w fazie prototypu. Nagłe wstrzymanie projektu nastąpiło w trakcie istotnie zaawansowanych prac przygotowujących produkcję seryjną i zarazem w trakcie rozmów handlowych (m.in. z NRD i Polską). Ostatecznie zbudowano trzy prototypy. Co prawda niektóre źródła wspominają o dwóch kolejnych oraz o serii przedprodukcyjnej, planowanej na 20 egzemplarzy, która z pewnością nie została ukończona.
    W 1958 roku czechosłowacka Komisja Transportu Ministerstwa Rolnictwa zleciła Škodzie opracowanie małego pojazdu wielozadaniowego o podwyższonych parametrach terenowych. Ta obiecująca konstrukcja pozostała ostatecznie w fazie prototypu.

    Brak pojazdu 4x4 dawał się odczuwać nie tylko w czechosłowackim sektorze rolniczym czy leśnym, ale również w energetyce, geodezji czy też w miejscach, gdzie utwardzone drogi były dopiero pieśnią przyszłości. Prace przygotowawcze nabrały tempa u schyłku 1960 roku, gdy do listy potencjalnie zainteresowanych praktycznym wykorzystaniem pojazdu dołączyło Ministerstwo Obrony. W pierwszych tygodniach roku 1961 określono wymagane parametry przyszłej konstrukcji: maksymalną prostotę i niezawodność, ładowność ok. 900 kg, wytrzymałość w warunkach terenowych i, co najważniejsze, możliwie duży zakres unifikacji części i podzespołów z seryjnie wytwarzanym modelem Š1202 i właśnie opracowywanym Š1203.

    Projekt nabierał kształtów w mateczniku marki – zakładach AZNP Mladá Boleslav, jednak na miejsce przyszłej produkcji wytypowano zakład zewnętrzny – znaną miłośnikom motocykli – fabrykę ČZ Strakonice. Trzy prototypy Š998 ukończono w rekordowym tempie, w marcu 1962 roku. Dwa z nich przekazano do Strakonic, w celu opracowania linii technologicznej, trzeci poddano wyczerpującym, 200-dniowym testom na łącznym dystansie 30 tysięcy kilometrów. Kolejne próby przeprowadziło wojsko na jednym z poligonów, konfrontując egzemplarz przedprodukcyjny z wykorzystywanym powszechnie GAZ-em 69. W międzyczasie, kod prototypu uzupełniono roboczym oznaczeniem Agromobil.

    Z dość niejednoznacznych przyczyn, ta obiecująca konstrukcja pozostała ostatecznie w fazie prototypu. Nagłe wstrzymanie projektu nastąpiło w trakcie istotnie zaawansowanych prac przygotowujących produkcję seryjną i zarazem w trakcie rozmów handlowych (m.in. z NRD i Polską). Ostatecznie zbudowano trzy prototypy. Co prawda niektóre źródła wspominają o dwóch kolejnych oraz o serii przedprodukcyjnej, planowanej na 20 egzemplarzy, która z pewnością nie została ukończona.
    Chevrolet Impala 1958 –
    14 lipca 2014, 13:43 przez PiereLuigi (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Rolls Royce Silver Cloud I z 1958 –
    3 czerwca 2014, 15:53 przez Konto usunięte | Do ulubionych | Skomentuj
    Chevrolet Bel Air 1958 –
    30 maja 2014, 10:58 przez PiereLuigi (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Ford Thunderbird  1958–60 –
    28 kwietnia 2014, 12:27 przez PiereLuigi (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Mistrzowie WRC-1988, 1989 Massimo "Miki" Biasion – Massimo "Miki" Biasion (ur. 7 stycznia 1958 w Bassano del Grappa) – włoski kierowca wyścigowy, dwukrotny rajdowy mistrz świata.

Pierwsze rajdowe sukcesy zaczął odnosić na początku lat 80. XX wieku, zdobywając w 1983 r. tytuły mistrza Europy oraz mistrza Włoch (jadąc samochodem Lancia Rally 037). W 1986 r. po raz pierwszy zwyciężył w eliminacji mistrzostw świata (w Rajdzie Argentyny, samochodem Lancia Delta S4). Do 1993 r. na podium rajdów WRC stanął 40 razy, w tym 17 razy na najwyższym stopniu.

Najlepszymi sezonami w karierze Massimo Biasiona były lata 1988 i 1989, w których zdobył tytuły mistrza świata. W 1987 r. w końcowej klasyfikacji zajął II miejsce (za Juha Kankkunenem), natomiast w latach 1990 - 1993 czterokrotnie z rzędu kończył mistrzostwa świata na IV miejscach.

W 1998 i 1999 r. w samochodzie Iveco dwukrotnie zwyciężył w mistrzostwach świata samochodów ciężarowych (ang. World Truck Championship).
    Massimo "Miki" Biasion (ur. 7 stycznia 1958 w Bassano del Grappa) – włoski kierowca wyścigowy, dwukrotny rajdowy mistrz świata.

    Pierwsze rajdowe sukcesy zaczął odnosić na początku lat 80. XX wieku, zdobywając w 1983 r. tytuły mistrza Europy oraz mistrza Włoch (jadąc samochodem Lancia Rally 037). W 1986 r. po raz pierwszy zwyciężył w eliminacji mistrzostw świata (w Rajdzie Argentyny, samochodem Lancia Delta S4). Do 1993 r. na podium rajdów WRC stanął 40 razy, w tym 17 razy na najwyższym stopniu.

    Najlepszymi sezonami w karierze Massimo Biasiona były lata 1988 i 1989, w których zdobył tytuły mistrza świata. W 1987 r. w końcowej klasyfikacji zajął II miejsce (za Juha Kankkunenem), natomiast w latach 1990 - 1993 czterokrotnie z rzędu kończył mistrzostwa świata na IV miejscach.

    W 1998 i 1999 r. w samochodzie Iveco dwukrotnie zwyciężył w mistrzostwach świata samochodów ciężarowych (ang. World Truck Championship).
    18 kwietnia 2014, 19:15 przez mibar4 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Ford X-2000 Recreation Concept 1958 –
    16 kwietnia 2014, 12:45 przez PiereLuigi (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Lincoln Continental Mark III  1958 –
    25 marca 2014, 17:28 przez PiereLuigi (PW) | Do ulubionych | Skomentuj