Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
  • Szukaj


     

    Znalazłem 151 takich materiałów
    Alfa Romeo GTA 1600  1965 –
    29 sierpnia 2012, 9:22 przez Konto usunięte | Do ulubionych | Skomentuj
    Mój Simson S51 – Mój Simson Po Remoncie 
Wydałem w sumie 1600 zł. 
I ch*j 
Teraz mam świadomosc tego, ze dalem mu nowe zycie...
    Mój Simson Po Remoncie
    Wydałem w sumie 1600 zł.
    I ch*j
    Teraz mam świadomosc tego, ze dalem mu nowe zycie...
    27 sierpnia 2012, 22:07 przez ~SimEK | Do ulubionych | Skomentuj (1)
    Źródło:

    Własne

    Odszedł od nas Sergio Pininfarina – Sergio Pininfarina urodził się 8 września 1926 roku. Jego prawdziwym nazwiskiem było Farina, które zmienił w 1961 roku na Pininfarina, co zatwierdził w specjalnym dekrecie Giovanni Gronchi, ówczesny prezydent Republiki Włoskiej.

Sergio był absolwentem inżynierii mechanicznej Politechniki w Turynie. Swoją wielką karierę rozpoczął w zakładzie Carrozzeria Pinin Farina w roku 1950, należącej do jego ojca. W 1960 roku przejął po nim obowiązki i rozpoczął kierownictwo firmą. W 1996 roku został szefem spółki po śmierci ojca.

Był on współprojektantem takich aut jak: 

1953 Ferrari 250
1954 Lancia Aurelia B24
1955 Alfa Romeo Giulietta
1957 Lancia Flaminia
1959 Ferrari 250 GT SWB
1963 Chevrolet Corvette Rondine
1964 Ferrari 275 GTS
1965 MGB GT
1966 Alfa Romeo 1600 Spider "Duetto"
1966 Fiat 124 Sport Spider
1967 Ferrari Dino 206
1968 Ferrari Daytona
1969 Peugeot 504 Cabriolet
1971 Ferrari Berlinetta Boxer
1971 Fiat 130 Coupe
1975 Rolls-Royce Camargue
1978 Jaguar XJ-S
1978 Jaguar XJ Spider
1979 Lancia Beta Montecarlo Turbo
1980 Pininfarina Pininfarina 2000 Spider / Pininfarina Azzurra / Pininfarina 2000 Spider Tributo Ferrari
1983 Alfa Romeo 33
1983 Peugeot 205
1984 Ferrari Testarossa
1987 Cadillac Allanté
1987 Ferrari F40
1987 Alfa Romeo 164
1987 Peugeot 405
1989 Ferrari Mythos
1992 Alfa Romeo GTV/Spider
1993 Ferrari F50
1993 Peugeot 306
1994 Fiat Coupé
1997 Peugeot 406 Coupé
1997 Ford Focus
1999 Mitsubishi Pajero
1999 Ferrari 360
2000 Daewoo Tacuma
2000 Ferrari 550 Barchetta
2002 Daewoo Nubira
2002 Ferrari Enzo
2003 Maserati Quattroporte
2005 Maserati Birdcage 75th
2006 Volvo C70
2006 Ferrari P4/5 by Pininfarina
2007 Ferrari 599 GTB Fiorano
2009 Ferrari 458 Italia

Pochylmy czoła przed tym wybitnym człowekiem. Pininfarina zmarł 3 lipca 2012 roku.
    Sergio Pininfarina urodził się 8 września 1926 roku. Jego prawdziwym nazwiskiem było Farina, które zmienił w 1961 roku na Pininfarina, co zatwierdził w specjalnym dekrecie Giovanni Gronchi, ówczesny prezydent Republiki Włoskiej.

    Sergio był absolwentem inżynierii mechanicznej Politechniki w Turynie. Swoją wielką karierę rozpoczął w zakładzie Carrozzeria Pinin Farina w roku 1950, należącej do jego ojca. W 1960 roku przejął po nim obowiązki i rozpoczął kierownictwo firmą. W 1996 roku został szefem spółki po śmierci ojca.

    Był on współprojektantem takich aut jak:

    1953 Ferrari 250
    1954 Lancia Aurelia B24
    1955 Alfa Romeo Giulietta
    1957 Lancia Flaminia
    1959 Ferrari 250 GT SWB
    1963 Chevrolet Corvette Rondine
    1964 Ferrari 275 GTS
    1965 MGB GT
    1966 Alfa Romeo 1600 Spider "Duetto"
    1966 Fiat 124 Sport Spider
    1967 Ferrari Dino 206
    1968 Ferrari Daytona
    1969 Peugeot 504 Cabriolet
    1971 Ferrari Berlinetta Boxer
    1971 Fiat 130 Coupe
    1975 Rolls-Royce Camargue
    1978 Jaguar XJ-S
    1978 Jaguar XJ Spider
    1979 Lancia Beta Montecarlo Turbo
    1980 Pininfarina Pininfarina 2000 Spider / Pininfarina Azzurra / Pininfarina 2000 Spider Tributo Ferrari
    1983 Alfa Romeo 33
    1983 Peugeot 205
    1984 Ferrari Testarossa
    1987 Cadillac Allanté
    1987 Ferrari F40
    1987 Alfa Romeo 164
    1987 Peugeot 405
    1989 Ferrari Mythos
    1992 Alfa Romeo GTV/Spider
    1993 Ferrari F50
    1993 Peugeot 306
    1994 Fiat Coupé
    1997 Peugeot 406 Coupé
    1997 Ford Focus
    1999 Mitsubishi Pajero
    1999 Ferrari 360
    2000 Daewoo Tacuma
    2000 Ferrari 550 Barchetta
    2002 Daewoo Nubira
    2002 Ferrari Enzo
    2003 Maserati Quattroporte
    2005 Maserati Birdcage 75th
    2006 Volvo C70
    2006 Ferrari P4/5 by Pininfarina
    2007 Ferrari 599 GTB Fiorano
    2009 Ferrari 458 Italia

    Pochylmy czoła przed tym wybitnym człowekiem. Pininfarina zmarł 3 lipca 2012 roku.
    5 lipca 2012, 6:48 przez Charakterek (PW) | Do ulubionych | Skomentuj (1)
    Kawałek Polskiej historii – typ: S-312C, 4-suwowy, wysokoprężny, chłodzony cieczą,
liczba cylindrów: 2,
pojemność skokowa: 1960 cm³,
Stopień sprężania: 17:1,
moc znamionowa: 22,4 kW (30,5 KM) – (według DIN) przy 2200 obr./min. (35 KM według SAE),
jednostkowe zużycie paliwa przy mocy znamionowej 241 g/KWh,
moment obrotowy: 100 Nm przy 1600-1800 obr./min.
średnica cylindra/skok tłoka: 102/120 mm,
filtr powietrza: mokry z cyklonem,
sprzęgło: cierne, tarczowe, suche, dwustopniowe,
liczba biegów do jazdy w przód: 6,
liczba biegów wstecznych: 2,
skrzynia biegów: mechaniczna, z kołami zazębionymi na stałe oraz reduktorem, niesynchronizowana,
Przełożenie na poszczególnych biegach:

a) Skrzyni przekładniowej:
biegu 3,096
biegu 1,597
biegu 1,000

b) Reduktora:
niskie (I) 4,050
wysokie (II) 1,000
mechanizm różnicowy blokowany mechanicznie,
oś przednia nienapędzana sztywna,
układ kierowniczy dwukrążkowy z przekładnią zębatą,
hamulec mechaniczny, bębnowy, niezależny na oba koła tylne,
prędkość jazdy: 23,44 km/h,
średnie zużycie paliwa: 2.5 l/mth, przy czym 1 mth odpowiada 1 godzinie pracy ciągnika z 1865 obr./min.
    Typ: S-312C, 4-suwowy, wysokoprężny, chłodzony cieczą,
    liczba cylindrów: 2,
    pojemność skokowa: 1960 cm³,
    Stopień sprężania: 17:1,
    moc znamionowa: 22,4 kW (30,5 KM) – (według DIN) przy 2200 obr./min. (35 KM według SAE),
    jednostkowe zużycie paliwa przy mocy znamionowej 241 g/KWh,
    moment obrotowy: 100 Nm przy 1600-1800 obr./min.
    średnica cylindra/skok tłoka: 102/120 mm,
    filtr powietrza: mokry z cyklonem,
    sprzęgło: cierne, tarczowe, suche, dwustopniowe,
    liczba biegów do jazdy w przód: 6,
    liczba biegów wstecznych: 2,
    skrzynia biegów: mechaniczna, z kołami zazębionymi na stałe oraz reduktorem, niesynchronizowana,
    Przełożenie na poszczególnych biegach:

    a) Skrzyni przekładniowej:
    biegu 3,096
    biegu 1,597
    biegu 1,000

    b) Reduktora:
    niskie (I) 4,050
    wysokie (II) 1,000
    mechanizm różnicowy blokowany mechanicznie,
    oś przednia nienapędzana sztywna,
    układ kierowniczy dwukrążkowy z przekładnią zębatą,
    hamulec mechaniczny, bębnowy, niezależny na oba koła tylne,
    prędkość jazdy: 23,44 km/h,
    średnie zużycie paliwa: 2.5 l/mth, przy czym 1 mth odpowiada 1 godzinie pracy ciągnika z 1865 obr./min.
    26 czerwca 2012, 18:41 przez oram_pole (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    VW JETTA II – Drugą generację, opartą na Golfie II, produkowano w latach 1984–1992. Nadwozie było podobnie jak poprzednio dwu lub czterodrzwiowe. W Europie zakończono sprzedaż w 1991 roku. Model przeszedł w 1988 roku modernizację. Samochód oferowany jest nadal w Chinach pod nazwą FAW Volkswagen Jetta
Stosowane silniki i wersje (na rok ′89): czterocylindrowe, chłodzone cieczą, wałek(i) w głowicy, umieszczone poprzecznie z przodu.
1300 CL: 1272 cm³; 40 kW (55 KM) przy 5200 obr./min; 97 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9,5:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,2; spalanie l/100 km; (4 biegi): 7,5,
1600 CL, GL: 1595 cm³; 51 kW (70 KM) przy 5200 obr./min; 118 Nm przy 2700 obr./min; st. spr. 9:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk lub gaźnik; Vmax = 160 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 14,2; spalanie l/100 km; (5 biegów): 7,8,
1800 CL, GL, GT: 1781 cm³, 66 kW (90 KM) przy 5250 obr./min; 142 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 173 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 11,8; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,0,
1800 GT: 1781 cm³, 79 kW (107 KM) przy 5400 obr./min; 157 Nm przy 3800 obr./min; st. spr. 10:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 184 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 10,6; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,4,
1800 GT 16V: 1781 cm³, 95 kW (129 KM) przy 5800 obr./min; 168 Nm przy 4250 obr./min; st. spr. 10:1; 2 wałki, 4 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 196 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 9,3; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,7,
2000 GLi 16v: 1984 cm³, 100 kW (136 KM) przy 5800 obr./min; 180 Nm przy 4400 obr./min; st. spr. 10,8:1; 4 zawory na cylinder, 2 wałki; wtrysk; kod silnika 9a stosowany również w Corrado i Passat (spełniający normy ekologiczne np. dla Kalifornii),
1800 syncro CL, GT: 1781 cm³, 72 kW (98 KM) przy 5400 obr./min; 143 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9,1:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 178 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 11,4; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,9, napęd na cztery koła,
1600 Diesel CL, GL: 1588 cm³, 40 kW (54 KM) przy 4800 obr./min; 100 Nm przy 2300 obr./min st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,1; spalanie l/100 km; (4 biegi): 6,0,
1600 Turbo-Diesel CL, GL, GTD: 1588 cm³, 51 kW (70 KM) przy 4500 obr./min; 133 Nm przy 2500 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 167 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 13,7; spalanie l/100 km; (5 biegów): 5,5,
1600 Turbo-Diesel Katalizator CL, GL: 1588 cm³, 44 kW (60 KM) przy 4500 obr./min; 110 Nm przy 2400 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,1; spalanie l/100 km; (5 biegów): 6,0,
1600 Turbo-Diesel CL, GL, GTD: 1588 cm³, 59 kW (80 KM) przy 4500 obr./min; 152 Nm przy 2300 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 167 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 13,7; spalanie l/100 km; (5 biegów): 5,7.
    Drugą generację, opartą na Golfie II, produkowano w latach 1984–1992. Nadwozie było podobnie jak poprzednio dwu lub czterodrzwiowe. W Europie zakończono sprzedaż w 1991 roku. Model przeszedł w 1988 roku modernizację. Samochód oferowany jest nadal w Chinach pod nazwą FAW Volkswagen Jetta
    Stosowane silniki i wersje (na rok ′89): czterocylindrowe, chłodzone cieczą, wałek(i) w głowicy, umieszczone poprzecznie z przodu.
    1300 CL: 1272 cm³; 40 kW (55 KM) przy 5200 obr./min; 97 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9,5:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,2; spalanie l/100 km; (4 biegi): 7,5,
    1600 CL, GL: 1595 cm³; 51 kW (70 KM) przy 5200 obr./min; 118 Nm przy 2700 obr./min; st. spr. 9:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk lub gaźnik; Vmax = 160 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 14,2; spalanie l/100 km; (5 biegów): 7,8,
    1800 CL, GL, GT: 1781 cm³, 66 kW (90 KM) przy 5250 obr./min; 142 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 173 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 11,8; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,0,
    1800 GT: 1781 cm³, 79 kW (107 KM) przy 5400 obr./min; 157 Nm przy 3800 obr./min; st. spr. 10:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 184 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 10,6; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,4,
    1800 GT 16V: 1781 cm³, 95 kW (129 KM) przy 5800 obr./min; 168 Nm przy 4250 obr./min; st. spr. 10:1; 2 wałki, 4 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 196 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 9,3; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,7,
    2000 GLi 16v: 1984 cm³, 100 kW (136 KM) przy 5800 obr./min; 180 Nm przy 4400 obr./min; st. spr. 10,8:1; 4 zawory na cylinder, 2 wałki; wtrysk; kod silnika 9a stosowany również w Corrado i Passat (spełniający normy ekologiczne np. dla Kalifornii),
    1800 syncro CL, GT: 1781 cm³, 72 kW (98 KM) przy 5400 obr./min; 143 Nm przy 3000 obr./min; st. spr. 9,1:1; 2 zawory na cylinder; wtrysk; Vmax = 178 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 11,4; spalanie l/100 km; (5 biegów): 8,9, napęd na cztery koła,
    1600 Diesel CL, GL: 1588 cm³, 40 kW (54 KM) przy 4800 obr./min; 100 Nm przy 2300 obr./min st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,1; spalanie l/100 km; (4 biegi): 6,0,
    1600 Turbo-Diesel CL, GL, GTD: 1588 cm³, 51 kW (70 KM) przy 4500 obr./min; 133 Nm przy 2500 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 167 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 13,7; spalanie l/100 km; (5 biegów): 5,5,
    1600 Turbo-Diesel Katalizator CL, GL: 1588 cm³, 44 kW (60 KM) przy 4500 obr./min; 110 Nm przy 2400 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 149 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 17,1; spalanie l/100 km; (5 biegów): 6,0,
    1600 Turbo-Diesel CL, GL, GTD: 1588 cm³, 59 kW (80 KM) przy 4500 obr./min; 152 Nm przy 2300 obr./min; st. spr. 23:1; 2 zawory na cylinder; Vmax = 167 km/h; przyspieszenie 0-100 km/h 13,7; spalanie l/100 km; (5 biegów): 5,7.
    14 maja 2012, 23:09 przez MatiG96 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    VW Garbus 1500 ′67 – Garbus z 1967 roku w trakcie remontu. Cel to oryginalność i silnik 1600 na sterydach
    Garbus z 1967 roku w trakcie remontu. Cel to oryginalność i silnik 1600 na sterydach
    5 maja 2012, 18:21 przez ~dethim67 | Do ulubionych | Skomentuj (1)
    VW Karmann Ghia - Konkurs – Volkswagen Karmann Ghia - Niemiecki Sportowy Samochód

Maksymalna uzyskana prędkość to 135 km/h - przy takiej prędkości samochód zachowuje się jak piłka, lekki wiatr, dziura wystarczy na nieszczęście.
Wyprodukowano 364.401 modeli coupe i 80.837 kabrioletów.
Pojemność: 1600 cm3
    Volkswagen Karmann Ghia - Niemiecki Sportowy Samochód

    Maksymalna uzyskana prędkość to 135 km/h - przy takiej prędkości samochód zachowuje się jak piłka, lekki wiatr, dziura wystarczy na nieszczęście.
    Wyprodukowano 364.401 modeli coupe i 80.837 kabrioletów.
    Pojemność: 1600 cm3
    28 kwietnia 2012, 22:57 przez wuzeet (PW) | Do ulubionych | Skomentuj (1)
    FSO WARS – Polska motoryzacja to nie tylko kopiowane projekty i auta produkowane na prawach licencji. Wiele udanych projektów udowodniło, że Polacy są utalentowani i potrafią zbudować nowoczesne auto. Dziś przedstawię samochód, który pod względem konstrukcji zdecydowanie wyprzedzał swoje czasy.

FSO Wars powstał na deskach kreślarskich na początku lat 80. Ówcześnie produkowane polskie samochody rodzinne miały sporo wad. Fiat 125p był konstrukcją już przestarzałą i oczekiwał następcy, a Polonez był ciężki, paliwożerny i również daleko mu było do najnowocześniejszych konstrukcji. Powstała potrzeba zbudowania auta nowoczesnego, z silnikiem napędzającym przednie koła i umieszczonym z przodu, w dodatku ekonomicznego.

Prace rozpoczęto w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym FSO w 1981 roku i już rok później gotowy był prototyp w skali 1:5. Za projekt nadwozia odpowiadał Antoni Kasznicki. Tak przygotowany model trafił do Instytutu Lotnictwa, gdzie przeprowadzono testy aerodynamiczne. Nadwozie dopracowano, uzyskując świetny wynik współczynnika oporu powietrza Cx równy 0,35. Mógł on być jeszcze poprawiony poprzez połączenie zderzaków ze spojlerami. W tamtym okresie była to jedna z pierwszych konstrukcji projektowanych z uwzględnieniem zasad aerodynamiki.


Samochód pokazano szerszej publiczności w 1985 roku podczas targów Polska Motoryzacja, odbywających się na słynnym Stadionie X-lecia w Warszawie. Zaprezentowano auto o ładnej, nowoczesnej sylwetce, będące modnym w tym czasie 5-drzwiowym hatchbackiem. Nadwozie o wysokiej sztywności mieściło 5 osób i 300 l bagażu. Dodatkowo wyposażone było w kontrolowane strefy zgniotu oraz dzieloną kolumnę kierowniczą chroniącą kierowcę podczas wypadku. Zbiornik paliwa umieszczono w mało narażonym na uszkodzenia miejscu – pod tylną kanapą.

Pod względem wymiarów samochód był podobny do zachodnich konkurentów. W przybliżeniu miał 3800 mm długości, 1600 mm szerokości i 1390 mm wysokości. Był więc nieco mniejszy niż Volkswagen Golf II generacji czy Opel Kadett D. Samochód charakteryzował się niską masą własną wynoszącą niecałe 800 kg.

Podobnie nowoczesne jak nadwozie były także inne elementy. Wnętrze zaprojektowane z uwzględnieniem ergonomii przez Mirosława Kowalczuka było bardzo nowoczesne, a w porównaniu z innymi polskimi samochodami – nadzwyczaj komfortowe. Panel środkowy cechował się zwróceniem ku kierowcy, co miało ułatwiać sterowanie ogrzewaniem czy radioodbiornikiem.

Technicznie Wars nie odbiegał od najpopularniejszych zachodnich konstrukcji. Układ hamulcowy miał dwa obwody. Jeden na koła przednie lewe i tylne prawe, a drugi na pozostałe dwa. Na przednich koła zastosowano hamulce tarczowe, a na tylnych bębny hamulcowe. Ciekawostkami były system ostrzegający przed zbyt niskim poziomem płynu hamulcowego oraz system informujący o zużyciu okładzin hamulcowych.

Nowoczesnymi rozwiązaniami mógł pochwalić się główny konstruktor silników Sławomir Pajewski. Zaprezentowano dwa, o pojemnościach 1,1 i 1,3. Pierwszy rozwijał 54 KM, a mocniejszy 61 KM. Dzięki lekkiemu, aerodynamicznemu nadwoziu zapewniały dobre osiągi i niskie zużycie paliwa na poziomie 5-7 l/100 km. W późniejszym okresie miały dołączyć silniki 1,5 i 1,6 (ten większy głównie w wersjach na eksport) oraz 1,6 diesel. Najmocniejsza jednostka ZI w założeniach miała rozpędzać auto do 170 km/h.

Zawieszenie było układem w pełni niezależnym. Z przodu zastosowano niezależne podwójne wahacze poprzeczne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe oraz stabilizator skrętny. Z tyłu również niezależne wahacze wleczone, sprężyny śrubowe i amortyzatory teleskopowe.

Udana konstrukcja Warsa zwiastowała sukces. Auto opisywano m.in. w angielskiej prasie – zebrało pozytywne recenzje. Niestety, brak funduszy spowodował przerwanie prac nad tym skonstruowanym samodzielnie i od podstaw polskim samochodem osobowym. Wyprodukowano zaledwie trzy egzemplarze, z czego dwa zachowały się do dziś. Obecnie można je obejrzeć w Muzeum Techniki w Warszawie.

Oba zachowane egzemplarze w Muzeum Techniki w Warszawie fot. autofilieoblog.hu
Pierwszy z zachowanych to egzemplarz testowy, z białym lakierem, wyposażony w silnik 1,1. Drugi to samochód pokazowy, czerwony, z silnikiem 1,3. Wiadomo, że istniejący trzeci egzemplarz był koloru niebieskiego. Nie wiadomo jednak, jaki miał silnik. Spekuluje się, że mógł to być mocniejszy 1,5 albo 1,6 diesel. Niestety, prawdopodobnie już się tego nie dowiemy, bo jego los jest nieznany. Zostało po nim jedynie kilka zdjęć marnej jakości.

Współczesne zdjęcie auta w kolorze białym fot.wikipedia.org
Trudno powiedzieć, jakie szanse miał Wars na zachodnim rynku. Był nawet nowocześniejszy niż inne konstrukcje z tamtych lat. Problem w tym, że uruchomienie produkcji mogłoby trwać tak długo w polskich realiach, że konkurenci wprowadziliby nowsze generacje swoich pojazdów. Z pewnością samochód byłby przebojem na polskim rynku i kto wie, może dziś oglądalibyśmy prezentacje jego nowszych generacji. Tego nie dowiemy się nigdy.
    Polska motoryzacja to nie tylko kopiowane projekty i auta produkowane na prawach licencji. Wiele udanych projektów udowodniło, że Polacy są utalentowani i potrafią zbudować nowoczesne auto. Dziś przedstawię samochód, który pod względem konstrukcji zdecydowanie wyprzedzał swoje czasy.

    FSO Wars powstał na deskach kreślarskich na początku lat 80. Ówcześnie produkowane polskie samochody rodzinne miały sporo wad. Fiat 125p był konstrukcją już przestarzałą i oczekiwał następcy, a Polonez był ciężki, paliwożerny i również daleko mu było do najnowocześniejszych konstrukcji. Powstała potrzeba zbudowania auta nowoczesnego, z silnikiem napędzającym przednie koła i umieszczonym z przodu, w dodatku ekonomicznego.

    Prace rozpoczęto w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym FSO w 1981 roku i już rok później gotowy był prototyp w skali 1:5. Za projekt nadwozia odpowiadał Antoni Kasznicki. Tak przygotowany model trafił do Instytutu Lotnictwa, gdzie przeprowadzono testy aerodynamiczne. Nadwozie dopracowano, uzyskując świetny wynik współczynnika oporu powietrza Cx równy 0,35. Mógł on być jeszcze poprawiony poprzez połączenie zderzaków ze spojlerami. W tamtym okresie była to jedna z pierwszych konstrukcji projektowanych z uwzględnieniem zasad aerodynamiki.


    Samochód pokazano szerszej publiczności w 1985 roku podczas targów Polska Motoryzacja, odbywających się na słynnym Stadionie X-lecia w Warszawie. Zaprezentowano auto o ładnej, nowoczesnej sylwetce, będące modnym w tym czasie 5-drzwiowym hatchbackiem. Nadwozie o wysokiej sztywności mieściło 5 osób i 300 l bagażu. Dodatkowo wyposażone było w kontrolowane strefy zgniotu oraz dzieloną kolumnę kierowniczą chroniącą kierowcę podczas wypadku. Zbiornik paliwa umieszczono w mało narażonym na uszkodzenia miejscu – pod tylną kanapą.

    Pod względem wymiarów samochód był podobny do zachodnich konkurentów. W przybliżeniu miał 3800 mm długości, 1600 mm szerokości i 1390 mm wysokości. Był więc nieco mniejszy niż Volkswagen Golf II generacji czy Opel Kadett D. Samochód charakteryzował się niską masą własną wynoszącą niecałe 800 kg.

    Podobnie nowoczesne jak nadwozie były także inne elementy. Wnętrze zaprojektowane z uwzględnieniem ergonomii przez Mirosława Kowalczuka było bardzo nowoczesne, a w porównaniu z innymi polskimi samochodami – nadzwyczaj komfortowe. Panel środkowy cechował się zwróceniem ku kierowcy, co miało ułatwiać sterowanie ogrzewaniem czy radioodbiornikiem.

    Technicznie Wars nie odbiegał od najpopularniejszych zachodnich konstrukcji. Układ hamulcowy miał dwa obwody. Jeden na koła przednie lewe i tylne prawe, a drugi na pozostałe dwa. Na przednich koła zastosowano hamulce tarczowe, a na tylnych bębny hamulcowe. Ciekawostkami były system ostrzegający przed zbyt niskim poziomem płynu hamulcowego oraz system informujący o zużyciu okładzin hamulcowych.

    Nowoczesnymi rozwiązaniami mógł pochwalić się główny konstruktor silników Sławomir Pajewski. Zaprezentowano dwa, o pojemnościach 1,1 i 1,3. Pierwszy rozwijał 54 KM, a mocniejszy 61 KM. Dzięki lekkiemu, aerodynamicznemu nadwoziu zapewniały dobre osiągi i niskie zużycie paliwa na poziomie 5-7 l/100 km. W późniejszym okresie miały dołączyć silniki 1,5 i 1,6 (ten większy głównie w wersjach na eksport) oraz 1,6 diesel. Najmocniejsza jednostka ZI w założeniach miała rozpędzać auto do 170 km/h.

    Zawieszenie było układem w pełni niezależnym. Z przodu zastosowano niezależne podwójne wahacze poprzeczne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe oraz stabilizator skrętny. Z tyłu również niezależne wahacze wleczone, sprężyny śrubowe i amortyzatory teleskopowe.

    Udana konstrukcja Warsa zwiastowała sukces. Auto opisywano m.in. w angielskiej prasie – zebrało pozytywne recenzje. Niestety, brak funduszy spowodował przerwanie prac nad tym skonstruowanym samodzielnie i od podstaw polskim samochodem osobowym. Wyprodukowano zaledwie trzy egzemplarze, z czego dwa zachowały się do dziś. Obecnie można je obejrzeć w Muzeum Techniki w Warszawie.

    Oba zachowane egzemplarze w Muzeum Techniki w Warszawie fot. autofilieoblog.hu
    Pierwszy z zachowanych to egzemplarz testowy, z białym lakierem, wyposażony w silnik 1,1. Drugi to samochód pokazowy, czerwony, z silnikiem 1,3. Wiadomo, że istniejący trzeci egzemplarz był koloru niebieskiego. Nie wiadomo jednak, jaki miał silnik. Spekuluje się, że mógł to być mocniejszy 1,5 albo 1,6 diesel. Niestety, prawdopodobnie już się tego nie dowiemy, bo jego los jest nieznany. Zostało po nim jedynie kilka zdjęć marnej jakości.

    Współczesne zdjęcie auta w kolorze białym fot.wikipedia.org
    Trudno powiedzieć, jakie szanse miał Wars na zachodnim rynku. Był nawet nowocześniejszy niż inne konstrukcje z tamtych lat. Problem w tym, że uruchomienie produkcji mogłoby trwać tak długo w polskich realiach, że konkurenci wprowadziliby nowsze generacje swoich pojazdów. Z pewnością samochód byłby przebojem na polskim rynku i kto wie, może dziś oglądalibyśmy prezentacje jego nowszych generacji. Tego nie dowiemy się nigdy.
    Volkswagen Brasilia 1600 – Volkswagen Brasilia to kompaktowy samochód wykonany w Brazylii między 1973 a 1982 rokiem.
Brasilia (nazwa pochodzi od stolicy Brazylii) wygląda jak mniejsza wersja Variant 412 Volkswagen, ale w rzeczywistości w oparciu o Volkswagena Garbusa. Został on opracowany przez Volkswagena do Brasil (Volkswagen z Brazylii), która miała w chwili wyjątkową i nieco egzotyczna linię samochodów, który zrodził takie rarytasy jak SP2.Brasilia został wyposażony w chłodzony powietrzem silnik Volkswagena z garbusa.
    Volkswagen Brasilia to kompaktowy samochód wykonany w Brazylii między 1973 a 1982 rokiem.
    Brasilia (nazwa pochodzi od stolicy Brazylii) wygląda jak mniejsza wersja Variant 412 Volkswagen, ale w rzeczywistości w oparciu o Volkswagena Garbusa. Został on opracowany przez Volkswagena do Brasil (Volkswagen z Brazylii), która miała w chwili wyjątkową i nieco egzotyczna linię samochodów, który zrodził takie rarytasy jak SP2.Brasilia został wyposażony w chłodzony powietrzem silnik Volkswagena z garbusa.
    2 marca 2012, 18:54 przez Lalus00 (PW) | Do ulubionych | Skomentuj
    Unikatowy materiał
    31 lat temu Maciej Stawowiak i Ryszard Żyszkowski jako pierwsza polska załoga zdobyli punkty w klasyfikacji generalnej Rajdowych Mistrzostw Świata. Dokonali tego podczas Rajdu Portugalii- "zabójcy samochodów", jadąc polskim Polonezem. Ich wyczyn udało się powtórzyć dopiero 29 lat później Krzysztofowi Hołowczycowi który zapunktował w WRC podczas Rajdu Polski jadąc Fordem Focusem RS-WRC.

    FSO Polonez 2000 Rally debiutował w 1978 roku, w kilka miesięcy po oficjalnym rozpoczęciu produkcji seryjnego Poloneza 1500. Zaprojektowany w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Samochodów Osobowych przy FSO którego dyrektorem był wówczas PRLowski playboy Andrzej "Czerwony Książę" Jaroszewicz. Swój światowy debiut samochód miał podczas Rallye Monte Carlo 1979 w którym wystartowały dwa wyczynowe Polonezy 2000 Rally pomalowane w barwy Wolf-Racing granat-czerwień oraz jeden zbliżony do seryjnego. Do końca rajdu Andrzej Jaroszewicz notował czasy w pierwszej 20tce, niestety próba ataku na pierwszą dziesiątkę skończyła się błędem i wypadkiem. Polonez Jaroszewicza uderzył w skałę i stracił koło. Mimo to okaleczony samochód dotarł do mety, poniósł jednak ciężkie straty.

    Niestety były to już ostatnie chwile kiedy klasyczne tylnonapędowe samochody miały coś do powiedzenia, a przeciwko polskiemu auto sprzysięgło się wiele innych czynników. Zespół FSO wycofał się z WRC w 1983 roku z przyczyn finansowych (z braku funduszy i tak startował tylko w 2- 3 rajdach na sezon) lecz Polonez 2000 Rally i Turbo dominowały w bloku wschodnim aż do końca swej kariery, często bijąc sprowadzane z zachodu maszyny.

    W zależności od wersji rajdowe Polonezy 2000 dysponowały mocą od 170 do 400KM. Kłowa skrzynia biegów pozwalała na błyskawiczną zmianę biegów bez użycia sprzęgła, zaś z czasem w nadwoziu coraz więcej elementów wykonywano z lekkich tworzyw. Na krótkich przełożeniach nawet 170 konny Polonez 2000 Rally przyspieszał od 0-100km/h w mniej niż 6 sekund. Samochód wykorzystywał m.in. zaciski i wentylowane tarcze hamulcowe z Porsche 911 RS.

    W roku 78 nie posiadający jeszcze homologacji Polonez otrzymywał ostatnie numery startowe. Wbrew przepisom polscy sędziowie pozwalali rajdówce FSO startować wbrew kolejności przed najwolniejszymi autami ale i tak Polonez na odcinku wyprzedzał po kilkanaście samochodów. I w latach 80tych choć w Polsce pojawiały się szybkie zachodnie rajdówki, Polonez często dopędzał je na odcinkach.

    Po zakończeniu kariery modeli 2000, FSO reprezentowały jeszcze A i Ngrupowe Polonezy 1600 "Gravel Champion" i 1.5C Turbo "Żelazny Deszcz" do roku 1990 kiedy zlikwidowano FSO SPORT. Fabryczna dokumentacja została zniszczona w 1990 bądź za rządów Daewoo które prowadziło politykę niszczenia wszelkich śladów intelektualnego potencjału fabryki.

    Następcą Poloneza 2000 Rally i 2000 Turbo miał być FSO Oberek. Lżejszy, mocniejszy, krótszy, szerszy, z niezależnym zawieszeniem i centralnie umieszczonym silnikiem.

    W roku 2009tym Piotr Zaleski wystartował 150 konną repliką Poloneza 2000Rally w historycznej edycji rajdu Monte Carlo. Na odcinkach wyprzedzał po kilkanaście samochodów, a podczas próby wyścigowej na lodowym torze uzyskał 9 czas pokonując m.in wiele Porsche 911.
    W 2010tym roku Tomasz Myszkier dwa razy z rzędu na Polonezie 2000wygrał klasę HS podczas GSMP Sopot ,a w klasyfikacji generalnej pokonał wiele samochodów nowszej generacji, m.in. Escort Cosworth, BMW M3, Seat Leon Supercopa.
    8 stycznia 2012, 18:18 przez hakaze (PW) | Do ulubionych | Skomentuj